Tekst pierwotnie ukaza\u0142 si\u0119 na poprzedniej domenie bloga 14.04.2019., tu z ma\u0142ymi modyfikacjami<\/p>\n
Zaczyna si\u0119 Wielki Tydzie\u0144\u2026 Jezus wchodzi triumfalnie do Jerozolimy. Podejmuje si\u0119 najwa\u017cniejszego zadania swojego \u017cycia. Ale wcze\u015bniej\u2026 O tym, co by\u0142o zanim to uczyni\u0142, sporo m\u00f3wi\u0142y nam Ewangelie ostatniego tygodnia. Na przyk\u0142ad dzisiejsza, kt\u00f3rej fragment przytocz\u0119:<\/p>\n
Odt\u0105d Jezus ju\u017c nie wyst\u0119powa\u0142 otwarcie w\u015br\u00f3d \u017byd\u00f3w, tylko odszed\u0142 stamt\u0105d do krainy w pobli\u017cu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam przebywa\u0142 ze swymi uczniami.\u00a0A by\u0142a blisko Pascha \u017cydowska. Wielu przed Pasch\u0105 udawa\u0142o si\u0119 z tej okolicy do Jerozolimy, aby si\u0119 oczy\u015bci\u0107. Oni wi\u0119c szukali Jezusa i gdy stan\u0119li w \u015bwi\u0105tyni, m\u00f3wili jeden do drugiego: \u00abJak wam si\u0119 zdaje? Czy\u017cby nie mia\u0142 przyj\u015b\u0107 na \u015bwi\u0119to?\u00bb\u00a0Arcykap\u0142ani za\u015b i faryzeusze wydali polecenie, aby ka\u017cdy, ktokolwiek b\u0119dzie wiedzia\u0142 o miejscu Jego pobytu, doni\u00f3s\u0142 o tym, by mo\u017cna by\u0142o Go pojma\u0107.\u00a0<\/em>(J 11, 54-57)<\/p>\n Ewangelia z pi\u0105tku V tygodnia Wielkiego Postu m\u00f3wi o jeszcze innym ukryciu si\u0119 Jezusa.\u00a0 Porwali wi\u0119c kamienie, aby rzuci\u0107 w Niego. Jezus jednak ukry\u0142 si\u0119 i wyszed\u0142 ze \u015bwi\u0105tyni<\/em>\u00a0(J 8, 59).<\/p>\n To S\u0142owo daje nam wielk\u0105 lekcj\u0119. Jest praktyczn\u0105 realizacj\u0105 s\u0142\u00f3w Koheleta:\u00a0Wszystko ma sw\u00f3j czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem.\u00a0<\/em>(Koh 3, 1). Jest godzina Jezusa, godzina Jego m\u0119ki i zmartwychwstania. Pomimo tego, \u017ce Jezus przyszed\u0142 na \u015bwiat w\u0142a\u015bnie dla tej godziny (por. J 12, 27), to nie stara si\u0119 jej przyspieszy\u0107. Nawet w\u0142asnej Matce m\u00f3wi w Kanie \u2013 jeszcze nie nadesz\u0142a moja godzina (por. J 2, 4).<\/p>\n Jezus prawdziwy B\u00f3g i prawdziwy cz\u0142owiek. Jezus, doznaj\u0105cy l\u0119ku przed t\u0105 godzin\u0105 (tak\u017ce J 12, 27). Jezus, kt\u00f3ry przygotowuje si\u0119 na t\u0119 godzin\u0119. Nie usi\u0142uje jej przyspieszy\u0107. By\u0142 Bogiem. M\u00f3g\u0142 wszystko. M\u00f3g\u0142 dokona\u0107 swojego dzie\u0142a wcze\u015bniej ni\u017c ok. 30 roku \u017cycia. Ale by\u0142 te\u017c w pe\u0142ni cz\u0142owiekiem. Cudowny paradoks jednej Osoby i dw\u00f3ch natur. Tylko dzi\u0119ki temu mo\u017cemy Go na\u015bladowa\u0107. By\u0142 bowiem do nas podobny we WSZYSTKIM opr\u00f3cz grzechu (por. Hbr 4, 15). My\u015bl\u0119, \u017ce nie jest nadu\u017cyciem powiedzie\u0107, \u017ce Jezus w swojej ludzkiej naturze przygotowuje si\u0119 do wykonania zbawczego dzie\u0142a. W ko\u0144cu jako cz\u0142owiek\u00a0czyni\u0142 post\u0119py w m\u0105dro\u015bci, w latach i w \u0142asce u Boga i u ludzi.<\/em>\u00a0(\u0141k 2, 52). I w tym mo\u017cemy Go na\u015bladowa\u0107. Mo\u017cemy da\u0107 sobie prawo do wzrastania. Mo\u017cemy przyj\u0105\u0107 t\u0105 zwyczajn\u0105 cech\u0119 ludzkiej natury, kt\u00f3r\u0105 przyj\u0105\u0142 tak\u017ce Jezus.<\/p>\n W kulturze fast food, o kt\u00f3rej ju\u017c pisa\u0142am, nie ma miejsca na czekanie. Wszystko musi by\u0107 szybko, ju\u017c, tu i teraz, natychmiast. Tymczasem cz\u0142owiek nie jest mikrofal\u00f3wk\u0105. Cz\u0142owiek potrzebuje czasu. Jezus oddalaj\u0105cy si\u0119 do Efraim, Jezus, kt\u00f3ry wie, \u017ce owszem, ju\u017c nied\u0142ugo odda \u017cycie, \u017ce b\u0119dzie moment, kiedy pozwoli si\u0119 pojma\u0107, ale JESZCZE NIE TERAZ. On jeszcze nie jest gotowy. A Jego niegotowo\u015b\u0107 jest doskonale z\u0142\u0105czona z Bo\u017c\u0105 wol\u0105. To jeszcze nie jest godzina wyznaczona przez Ojca. Doskona\u0142e zjednoczenie Jezusowej natury z wol\u0105 Ojca.<\/p>\n Lekcja dla nas. Cho\u0107 my nie jeste\u015bmy tak zjednoczeni z wol\u0105 Ojca, chocia\u017c ci\u0105g\u0142e rozeznawanie jej i poddawanie si\u0119 jej, jest dla nas zadaniem na ca\u0142e \u017cycie, to w jakim\u015b sensie, odczytuj\u0105c swoj\u0105 gotowo\u015b\u0107 lub jej brak, tak\u017ce mo\u017cemy przybli\u017ca\u0107 si\u0119 do odczytania woli Ojca. Nadchodzi moment, w kt\u00f3rym Jezus MIMO L\u0118KU, l\u0119ku tak ogromnego, \u017ce objawiaj\u0105cego si\u0119 krwawym potem w Ogr\u00f3jcu, podejmie wyzwanie, kt\u00f3re przekracza naturalne ludzkie mo\u017cliwo\u015bci. Podobnie mo\u017ce si\u0119 wydarza\u0107 w naszym \u017cyciu. Czym innym jednak jest zrobienie skoku zaufania jak Jezus, a wcze\u015bniej jak Abraham wyruszaj\u0105cy w nieznane, a czym innym oczekiwanie, \u017ce wydarzy si\u0119 to natychmiast. My\u015bl\u0119 tu przede wszystkim o naszych \u017cyciowych decyzjach. Moje osobiste do\u015bwiadczenie jest takie, \u017ce ilekro\u0107 czu\u0142am, \u017ce nie jestem na co\u015b gotowa, ale dzia\u0142a\u0142am pod wp\u0142ywem presji innych lub presji samej siebie, tylekro\u0107 chocia\u017c Jezus by\u0142 ze mn\u0105 w tych decyzjach, bo On nigdy nie opuszcza, to z perspektywy czasu, ocenia\u0142am je jako nies\u0142uszne. Czasami ich \u017ca\u0142owa\u0142am, chocia\u017c te\u017c i one sta\u0142y si\u0119 narz\u0119dziami w r\u0119ku Boga, by mnie wiele nauczy\u0107. B\u0142\u0119dem jest wypowiada\u0107 s\u0142owa, na kt\u00f3re nie czujemy si\u0119 gotowi i podejmowa\u0107 decyzje z silnymi w\u0105tpliwo\u015bciami, tylko dlatego, \u017ce kto\u015b ich oczekuje i nie potrafi poczeka\u0107 lub my sami przymuszamy si\u0119, my\u015bl\u0105c, \u017ce druga osoba nie da rady poczeka\u0107. Chc\u0119 te\u017c w tym miejscu podkre\u015bli\u0107, \u017ce czym innym jest gotowo\u015b\u0107, a czym innym absolutna pewno\u015b\u0107. Nikt z ludzi, podejmuj\u0105c decyzj\u0119 o ma\u0142\u017ce\u0144stwie, czy drodze zakonnej, albo innych wa\u017cnych \u017cyciowych sprawach, nie ma raczej 100% pewno\u015bci, \u017ce si\u0119 nie myli. Mo\u017cna jednak by\u0107 gotowym na to ryzyko i podj\u0105\u0107 je w zaufaniu Bo\u017cej \u0142asce. A mo\u017cna je pr\u00f3bowa\u0107 podj\u0105\u0107, nie b\u0119d\u0105c gotowym. Troch\u0119 tak, gdyby Jezus pozwoli\u0142 si\u0119 pojma\u0107, nim nadesz\u0142a Jego godzina. Albo zechcia\u0142 odda\u0107 za nas \u017cycie, nie w czasie trzeciej Paschy swojej publicznej dzia\u0142alno\u015bci, ale pierwszej lub drugiej. Gotowo\u015b\u0107 cz\u0119sto \u0142\u0105czy si\u0119 z wewn\u0119trznym pokojem. Pokojem mimo jakiej\u015b dozy niepewno\u015bci, czy w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\n M\u00f3wi si\u0119, \u017ce czy\u015bciec jest przygotowaniem do wiecznego \u017cycia w\u0142a\u015bnie tak\u017ce przez nasze ludzkie wzrastanie. Bo w ka\u017cdym z nas co innego musi ulec skruszeniu, co innego przemianie, co innego musi si\u0119 oczy\u015bci\u0107, aby\u015bmy stali si\u0119 bli\u017csi nowemu cz\u0142owiekowi. Bo nic co grzeszne, co niedoskona\u0142e, co pokiereszowane, nie mo\u017ce stan\u0105\u0107 przed Bo\u017cym Majestatem po tamtej stronie. Czy\u015bciec b\u0119dzie czasem zabli\u017aniania i leczenia tego, co nie zd\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 zabli\u017ani\u0107 i uleczy\u0107 w naszym ziemskim \u017cyciu, a co przeszkadza\u0142oby nam uczestniczy\u0107 w chwale nieba. Wzrastanie jest wpisane w nasz\u0105 natur\u0119. I trzeba nam si\u0119 na to zgodzi\u0107. Jest ono jednym z tych miejsc, w kt\u00f3rym \u0142aska buduje na nautrze, cho\u0107 jest od niej silniejsza i w ostatecznym momencie t\u0105 natur\u0119 uzdalnia do dzia\u0142ania przekraczaj\u0105cego naturalne mo\u017cliwo\u015bci, jak na przyk\u0142ad m\u0119cze\u0144stwo.<\/p>\n Drug\u0105 lekcj\u0105, kt\u00f3r\u0105 czerpi\u0119 z wspomnianych na pocz\u0105tku fragment\u00f3w Ewangelii, jest rozumne nadstawianie drugiego policzka. Cz\u0119\u015b\u0107 chrze\u015bcijan wybiera z Ewangelii ten fragment (Mt 5,38-42) i zapomina o innych. Jezus pokaza\u0142 nam swoim \u017cyciem, jak dobrze go rozumie\u0107. On nadstawi\u0142 policzek.\u00a0Pan B\u00f3g otworzy\u0142 mi ucho, a ja si\u0119 nie opar\u0142em ani si\u0119 nie cofn\u0105\u0142em. Poda\u0142em grzbiet m\u00f3j bij\u0105cym i policzki moje rw\u0105cym mi brod\u0119. Nie zas\u0142oni\u0142em mojej twarzy przed zniewagami i opluciem\u00a0<\/em>(Iz 50,5-6). Ale wcze\u015bniej nie tylko zapyta\u0142:\u00a0Dlaczego mnie bijesz?\u00a0<\/em>(por. J 18, 23), ale tak\u017ce kilkakrotnie w ci\u0105gu swojej publicznej dzia\u0142alno\u015bci, oddala\u0142 si\u0119 spo\u015br\u00f3d tych, kt\u00f3rzy chcieli zrobi\u0107 Mu krzywd\u0119. Ju\u017c w Nazarecie, gdy chciano Go str\u0105ci\u0107 ze ska\u0142y (por. \u0141k 4, 29-30), oddali\u0142 si\u0119. W przededniu m\u0119ki, oddala si\u0119 do Efraim. \u015aw. Pawe\u0142 te\u017c nie oddaje \u017cycia od razu i natychmiast. Pozwala si\u0119 uratowa\u0107, gdy inni uczniowie spuszczaj\u0105 go w koszu po murze, by m\u00f3g\u0142 uciec przed prze\u015bladowaniami zaraz po swoim nawr\u00f3ceniu (por. Dz 9, 23-25). Pawe\u0142 rozeznaje te\u017c swoje mo\u017cliwo\u015bci, swoj\u0105 gotowo\u015b\u0107 i w chwili ostatecznego nadstawienia policzka, wybiera rodzaj \u015bmierci, korzystaj\u0105c ze swoich praw rzymskiego obywatela, by\u0107 mo\u017ce dlatego, aby nie stch\u00f3rzy\u0107 pod wp\u0142ywem fizycznych cierpie\u0144 \u2013 obywatel rzymski by\u0142 \u015bcinany mieczem, a nie krzy\u017cowany. Wcze\u015bniej, skazany na biczowanie, protestuje:<\/p>\n \u00abCzy wolno wam biczowa\u0107 obywatela rzymskiego? I to bez s\u0105du?\u00bb\u00a0odezwa\u0142 si\u0119 Pawe\u0142 do stoj\u0105cego obok setnika, gdy go zwi\u0105zano rzemieniem.\u00a0Us\u0142yszawszy to, setnik poszed\u0142 do trybuna i powiedzia\u0142 mu: \u00abCo chcesz robi\u0107? Bo ten cz\u0142owiek jest Rzymianinem\u00bb. Trybun przyszed\u0142 i zapyta\u0142 go: \u00abPowiedz mi, czy ty jeste\u015b Rzymianinem?\u00bb A on odpowiedzia\u0142: \u00abTak\u00bb. \u00abJa za wielk\u0105 sum\u0119 naby\u0142em to obywatelstwo\u00bb \u2013 odrzek\u0142 trybun. A Pawe\u0142 powiedzia\u0142: \u00abA ja mam je od urodzenia\u00bb. Natychmiast te\u017c odst\u0105pili od niego ci, co go mieli bada\u0107. Dowiedziawszy si\u0119, \u017ce jest Rzymianinem, trybun przestraszy\u0142 si\u0119, \u017ce kaza\u0142 go zwi\u0105za\u0107.\u00a0<\/em>(Dz 22, 25-29).<\/p>\n Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego Pawe\u0142 odda \u017cycie za Jezusa, bo zna siebie. Wie, na co i kiedy jest gotowy. Czasami spotyka go krzywda i przyjmuje j\u0105 dla Jezusa, czasami broni si\u0119. Piotr pragn\u0105\u0142 nadstawi\u0107 policzek zbyt szybko i musia\u0142 do\u015bwiadczy\u0107 lekcji, kt\u00f3ra nauczy\u0142a go wiele przede wszystkim na temat w\u0142asnej osoby. Tak\u017ce my, nie mo\u017cemy si\u0119 zapiera\u0107 si\u0119 Pana, a w ostatecznej konfrontacji mamy nadstawi\u0107 drugi policzek. Ale nie mamy pozwoli\u0107 sobie na bezsensowne skrzywdzenie. Mamy prawo si\u0119 broni\u0107. Mamy prawo oddali\u0107 si\u0119 do swojego Efraim. Jezus si\u0119 broni\u0142. Broni\u0142 si\u0119 dot\u0105d, a\u017c nadesz\u0142a godzina Jego Ojca, godzina Jezusowej m\u0119ki. Jezus jest dzi\u015b gotowy. Wkracza do Jerozolimy na osio\u0142ku w triumfalnym pochodzie. Boi si\u0119, ale wie, \u017ce TERAZ nadszed\u0142 czas, dla kt\u00f3rego przyszed\u0142 na \u015bwiat.\u00a0Oto idziemy do Jerozolimy. Tam Syn Cz\u0142owieczy zostanie wydany arcykap\u0142anom i uczonym w Pi\u015bmie. Oni ska\u017c\u0105 Go na \u015bmier\u0107 i wydadz\u0105 poganom. I b\u0119d\u0105 z Niego szydzi\u0107, opluj\u0105 Go, ubiczuj\u0105 i zabij\u0105, a po trzech dniach zmartwychwstanie\u00a0<\/em>(Mk 10, 33-34).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tekst pierwotnie ukaza\u0142 si\u0119 na poprzedniej domenie bloga 14.04.2019., tu z ma\u0142ymi modyfikacjami Zaczyna si\u0119 Wielki Tydzie\u0144\u2026 Jezus wchodzi triumfalnie do Jerozolimy. Podejmuje si\u0119 najwa\u017cniejszego…<\/p>\n