Wracam do dzisiejszego S\u0142owa my\u015blami, siadam z nim od czasu do czasu i zadziwia mnie wr\u0119cz, jak jest ono g\u0119ste. Ile mo\u017cna w nim odkry\u0107 w\u0105tk\u00f3w i znacze\u0144. Boj\u0119 si\u0119 kopa\u0107 g\u0142\u0119biej, co jeszcze mog\u0119 w nim odkry\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Na pewno widz\u0119 w nim Boga czu\u0142ego. Kiedy wyp\u0119dza z raju i zagradza drog\u0119 do drzewa \u017cycia, to z mi\u0142o\u015bci (pisa\u0142am o tym w poprzednim wpisie – zapraszam). Upomina cz\u0142owieka, m\u00f3wi o konsekwencjach jego grzechu. Przedstawia je jasno. Ale nie odbiera nadziei. Zapowiada, \u017ce potomstwo Ewy zmia\u017cd\u017cy g\u0142ow\u0119 w\u0119\u017ca. Co wi\u0119cej, B\u00f3g nie zachowuje si\u0119 jak satrapa, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie ma niepowtarzaln\u0105 okazj\u0119 zemszczenia si\u0119 na poddanych i nie omieszka z niej skorzysta\u0107. Nie, On powiedzia\u0142 swoje. Oznajmi\u0142 konsekwencje, kt\u00f3re staj\u0105 si\u0119 kar\u0105, czy te\u017c kar\u0119, kt\u00f3ra jest konsekwencjami. I sporz\u0105dzi\u0142 ludziom odzienie. Bo ju\u017c nie tylko zobaczyli, \u017ce s\u0105 nadzy, ale i poczuli. I zrobi\u0142o si\u0119 Mu ich \u017cal. Rozdzia\u0142 dalej B\u00f3g daje Kainowi znami\u0119, aby nikt go nie zabi\u0142. Mimo, \u017ce Kain sam jest zab\u00f3jc\u0105 (por.Rdz 4, 14-15).<\/p>\n\n\n\n
W owym czasie, gdy znowu wielki t\u0142um by\u0142 z Jezusem i nie mieli co je\u015b\u0107, przywo\u0142a\u0142 do siebie uczni\u00f3w i rzek\u0142 im: \u00ab\u017bal Mi tego t\u0142umu, bo ju\u017c trzy dni trwaj\u0105 przy Mnie, a nie maj\u0105 co je\u015b\u0107. I je\u015bli ich puszcz\u0119 zg\u0142odnia\u0142ych do domu, zas\u0142abn\u0105 w drodze, bo niekt\u00f3rzy z nich przyszli z daleka\u00bb. <\/em>(Mk 8, 1-3). Czu\u0142o\u015b\u0107, wra\u017cliwo\u015b\u0107 Jezusa. \u017bal mi tych ludzi. Nie ma wypominania, \u017ce s\u0105 niezaradni, nieogarni\u0119ci, nieprzewiduj\u0105cy, nie-jacy\u015b tam. Bo kto to widzia\u0142, nie wzi\u0105\u0107 ze sob\u0105 zapas\u00f3w. Nie odej\u015b\u0107 na chwil\u0119 w ciagu dnia i nie zakupi\u0107 rodzinie \u017cywno\u015bci. Mo\u017cna napomina\u0107 tak, \u017ce napomniany chce si\u0119 poprawi\u0107. Mo\u017cna napomnieniem doda\u0107 mu zach\u0119ty. Napomnienie mo\u017ce by\u0107 dopingiem. Mo\u017cna da\u0107 do zrozumienia: nie uda\u0142o Ci si\u0119, ale ja Ci kibicuj\u0119, pr\u00f3buj dalej. Dasz rady! Wierz\u0119 w Ciebie! Ale mo\u017cna te\u017c napomina\u0107 tak, \u017ce napomnianemu ju\u017c si\u0119 \u017cadnej poprawy nie chce. Niczego si\u0119 ju\u017c nie chce. Mo\u017cna napomina\u0107 tak, jak si\u0119 gasi \u015bwiec\u0119 gasid\u0142em. Mo\u017ce dlatego S\u0142uga Pa\u0144ski z Ksi\u0119gi Izajasza, jest tym, kt\u00f3ry knota tl\u0105cego si\u0119 nie zgasi (por. Iz 42, 3b)? Mo\u017cna napomnieniem zabi\u0107 resztki nadziei na popraw\u0119. Mo\u017cna krzykn\u0105\u0107: id\u017a st\u0105d i nie o\u015bmielaj mi si\u0119 wraca\u0107 kolejny raz! A wrzask ten nie oznacza tego samego, co: id\u017a i nie grzesz wi\u0119cej. Ten pierwszy jest wypowiadany z wy\u017cyn w\u0142asnej pychy i pogardy, z poczucia bycia lepszym od brata. Drugi jest \u0142agodnym szeptem, bardziej pro\u015bb\u0105, ni\u017c nakazem. Wynika z troski. To samo zdanie dookre\u015blone do chromego nad sadzawk\u0105 jest czu\u0142e. To otwarte serce Boga: wiem, \u017ce grzech ci\u0119 niszczy, prosz\u0119, walcz z nim, zr\u00f3b, co mo\u017cesz, by go wi\u0119cej nie pope\u0142nia\u0107. To dla Twojego dobra (por. J 5, 14). Jest odes\u0142aniem bez zamykania drzwi. Bo ten, kt\u00f3ry je wypowiada, nie mo\u017ce wymaga\u0107 od nas wi\u0119cej, ni\u017c sam czyni. A wymaga przebacza\u0107 bratu siedem razy na dzie\u0144 (por. \u0141k 17, 4). Wracam do dzisiejszego S\u0142owa my\u015blami, siadam z nim od czasu do czasu i zadziwia mnie wr\u0119cz, jak jest ono g\u0119ste. Ile mo\u017cna w nim…<\/p>\n
Od kilku dni czytam Apoftegmaty Ojc\u00f3w Pustyni, a konkretnie Gerontikon. W rozdziale o \u015bw. Antonim Wielkim znalaz\u0142am taki fragment: Pewnego dnia brata we wsp\u00f3lnocie oskar\u017cono o rozpust\u0119: on wsta\u0142 i poszed\u0142 do abba Antoniego. I przyszli bracia ze wsp\u00f3lnoty, aby go uleczy\u0107 i zabra\u0107; zacz\u0119li go te\u017c karci\u0107 m\u00f3wi\u0105c: „Pope\u0142ni\u0142e\u015b co\u015b takiego!” A on si\u0119 broni\u0142: „Wcale nic takiego nie zrobi\u0142em!” Przypadkiem znajdowa\u0142 si\u0119 tam tak\u017ce abba Pafnucy „G\u0142owacz” i powiedzia\u0142 im tak\u0105 przypowie\u015b\u0107: „Widzia\u0142em na brzegu rzeki cz\u0142owieka pogr\u0105\u017conego w b\u0142ocie po kolana; i przyszli jacy\u015b ludzie, \u017ceby mu poda\u0107 r\u0119k\u0119, i pogr\u0105\u017cyli go a\u017c po szyj\u0119”. Wtedy Abba Antoni powiedzia\u0142 do nich o abba Pafnucym: „Oto prawdziwy cz\u0142owiek, kt\u00f3ry potrafi leczy\u0107 i ratowa\u0107 dusze”. Bracia, skruszeni s\u0142owami starc\u00f3w, ukorzyli si\u0119 przed tym bratem, a zach\u0119ceni przez ojc\u00f3w, zabrali go z powrotem do wsp\u00f3lnoty.<\/em><\/p>\n\n\n\n
<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"