Wpis z 09.12.2018 z poprzedniej domeny bloga. Komentarz do czyta\u0144 z tamtej niedzieli. Aktualny jednak zawsze ku refleksji.<\/p>\n
W pierwszym czytaniu z ksi\u0119gi proroka Barucha, uderzy\u0142o mnie zdanie: \u201ePrzyoblecz si\u0119 w p\u0142aszcz sprawiedliwo\u015bci pochodz\u0105cej od Boga<\/em>\u201e. (Ba 5, 2). Mamy sprawiedliwo\u015b\u0107 od Boga, nam samym brak zas\u0142ug, kt\u00f3re mog\u0142yby or\u0119dowa\u0107 za nami (dzisiejsza mszalna kolekta). Jeste\u015bmy zbawieni z \u0142aski, kt\u00f3r\u0105 nie tylko przyoblekli\u015bmy si\u0119, lecz kt\u00f3ra zmienia nas samych tak, \u017ce stajemy si\u0119 nowym stworzeniem. Dla chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy poznali nauczanie Jezusa, by\u0107 mo\u017ce nie brzmi to jako\u015b szokuj\u0105co. Ale to s\u0105 s\u0142owa wypowiedziane przed Jezusem. S\u0142owa starotestamentalnego proroka, kt\u00f3ry ju\u017c widzi, \u017ce zbawi nas Bo\u017ca sprawiedliwo\u015b\u0107. \u017be to b\u0119dzie Jego dzie\u0142o, \u017ce sami nie damy rady wys\u0142u\u017cy\u0107 sobie takiej sprawiedliwo\u015bci, kt\u00f3ra po grzechu pierworodnym, otwar\u0142aby nam niebo\u2026 Pragn\u0105\u0107 \u0142aski, przyj\u0105\u0107 \u0142ask\u0119, trwa\u0107 w \u0142asce, bo tylko ona sprawia, \u017ce ocienia\u0107 nas b\u0119d\u0105 lasy i drzewa pachn\u0105ce (por. Ba 5, 8).<\/p>\n <\/p>\n Kolejny fragment S\u0142owa, na kt\u00f3ry chc\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 to pierwsze wersety dzisiejszej Ewangelii. Pozornie mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce s\u0105 one tylko wst\u0119pem do nast\u0119puj\u0105cego po nich streszczenia dzia\u0142alno\u015bci Jana Chrzciciela. Niemniej to w\u0142a\u015bnie ten wst\u0119p przyku\u0142 moj\u0105 uwag\u0119. \u201eBy\u0142o to w pi\u0119tnastym roku rz\u0105d\u00f3w Tyberiusza cezara. Gdy Poncjusz Pi\u0142at by\u0142 namiestnikiem Judei, Herod tetrarch\u0105 Galilei, brat jego Filip tetrarch\u0105 Iturei i Trachonitydy, Lizaniasz tetrarch\u0105 Abileny; za najwy\u017cszych kap\u0142an\u00f3w Annasza i Kajfasza skierowane zosta\u0142o s\u0142owo Bo\u017ce do Jana, syna Zachariasza, na pustyni<\/em>\u201d (\u0141k 3, 1-2). Dla mnie jest to jeden z tych fragment\u00f3w Biblii, kt\u00f3ry objawia Imi\u0119 Boga \u2013 JA JESTEM. Tu i teraz, w konkretnym czasie i miejscu, B\u00f3g kieruje swoje s\u0142owo do Jana. On Jest. Dzia\u0142a w rzeczywisto\u015bci. To nie demiurg, kt\u00f3ry stworzy\u0142 ziemi\u0119 i ju\u017c wi\u0119cej Go ona nie obchodzi. B\u00f3g chrze\u015bcijan to B\u00f3g, kt\u00f3ry wkracza w histori\u0119. Dzia\u0142a. M\u00f3wi. Tak jak m\u00f3wi\u0142 tam i wtedy, tak m\u00f3wi tu i teraz. Codziennie kieruje swoje S\u0142owo do Ciebie i do mnie. Nie b\u0119dziemy drugimi Janami Chrzcicielami. Mamy inn\u0105 misj\u0119 i inne powo\u0142anie.\u00a0 Ale B\u00f3g m\u00f3wi do nas. Uczestniczy w naszym \u017cyciu. Nie zawsze spektakularnie. Bardzo cz\u0119sto zwyczajnie, tak zwyczajnie, \u017ce mo\u017cemy nie zauwa\u017cy\u0107 Jego dzia\u0142ania. Ale ono jest. Wszystko zale\u017cy od nas, czy otworzymy nasze oczy i nasze uszy na Emmanuela \u2013 Boga z nami, czy b\u0119dziemy mie\u0107 oczy, kt\u00f3re nie widz\u0105 i uszy, kt\u00f3re nie s\u0142ysz\u0105 (por. Mt 13, 15). Warto si\u0119gn\u0105\u0107 do tego fragmentu Ewangelii Mateusza. To nie B\u00f3g zamyka oczy i uszy, jak mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107 przy pobie\u017cnej jego lekturze. Niedostrzeganie Bo\u017cego dzia\u0142ania to skutek twardego serca. To skutek ludzkiego wyboru, zamkni\u0119cia.<\/p>\n <\/p>\n Ostatni fragment, kt\u00f3ry mnie dzi\u015b dotykn\u0105\u0142 to psalm 126. Radosna pie\u015b\u0144 wyzwolonych z niewoli babilo\u0144skiej. Dlaczego jest jednak tak, \u017ce nar\u00f3d wybrany, kt\u00f3ry ju\u017c \u015bpiewa\u0142 podobn\u0105 pie\u015b\u0144, przechodz\u0105c przez Morze Czerwone (por. Wj 15, 1-21), znowu popad\u0142 w niewol\u0119? Dlaczego niewola egipska nie by\u0142a ostatni\u0105? O ile ta pierwsza mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce nie by\u0142a zawiniona, o tyle ta druga by\u0142a wed\u0142ug nauczania prorok\u00f3w skutkiem grzech\u00f3w Izraela. My\u015bl\u0119, \u017ce aby to zrozumie\u0107, warto si\u0119gn\u0105\u0107 do psalmu 73. Jest to pie\u015b\u0144 skargi na to, \u017ce ludziom grzesznym, \u017cyj\u0105cym z dala od Boga si\u0119 dobrze powodzi, maj\u0105 wszystko. Jest to wyraz jakiej\u015b t\u0119sknoty za dobrami doczesnymi, zmys\u0142owymi, z kt\u00f3rych psalmista rezygnuje w imi\u0119 wierno\u015bci Bogu. Psalmista m\u00f3wi o tym wprost: \u201eA moje stopy nieomal si\u0119 nie potkn\u0119\u0142y, omal si\u0119 nie zachwia\u0142y moje kroki. Zazdro\u015bci\u0142em bowiem niegodziwym, widz\u0105c pomy\u015blno\u015b\u0107 grzesznik\u00f3w. Bo dla nich nie ma \u017cadnych cierpie\u0144, ich cia\u0142o jest zdrowe, t\u0142uste. Nie doznaj\u0105 ludzkich utrapie\u0144, ani z [innymi] lud\u017ami nie cierpi\u0105<\/em>\u201e. (Ps 73, 2-5). Co\u015b takiego mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107 w sercu wierz\u0105cego. To w\u0142a\u015bnie sta\u0142o si\u0119 z \u017bydami, wychodz\u0105cymi z Egiptu i w\u0142a\u015bnie dlatego szli przez pustyni\u0119 40 lat, aby wymar\u0142o ca\u0142e pokolenie znaj\u0105ce niewol\u0119. Cz\u0142owiek potrafi bowiem straci\u0107 z oczu perspektyw\u0119, skupi\u0107 si\u0119 na tym, czego mu pozornie brakuje i po\u015bwi\u0119ci\u0107 to, co najwa\u017cniejsze w imi\u0119 d\u00f3br, o kt\u00f3rych za chwil\u0119 sam powie, \u017ce s\u0105 wiele mniej wa\u017cne. Niestety. Taki by\u0142 krzyk Izraelit\u00f3w do Moj\u017cesza: \u201eKt\u00f3\u017c nam da mi\u0119sa, aby\u015bmy jedli?Wspominamy ryby, kt\u00f3re\u015bmy darmo jedli w Egipcie, og\u00f3rki, melony, pory, cebul\u0119 i czosnek.\u00a0Tymczasem tu giniemy, pozbawieni tego wszystkiego. Oczy nasze nie widz\u0105 nic poza mann\u0105\u201d.\u00a0<\/em>(Wj 11, 4-6) Dopiero co widzieli cuda Bo\u017ce, wyszli z niewoli, id\u0105 do obiecanego kraju, kt\u00f3ry ma op\u0142ywa\u0107 mlekiem i miodem. S\u0105 w drodze. Wiedz\u0105, \u017ce chocia\u017c jest ona trudna, na ko\u0144cu w\u0119dr\u00f3wki czeka rzeczywisto\u015b\u0107 przekraczaj\u0105ca nie tylko to, co by\u0142o w Egipcie, ale tak\u017ce ich wyobra\u017cenia. Ale w tej chwili cebula i czosnek znaczy wi\u0119cej ni\u017c wolno\u015b\u0107. Ptak zamkni\u0119ty w klatce nieraz woli w niej pozosta\u0107, ni\u017c cieszy\u0107 si\u0119 wolno\u015bci\u0105 i szcz\u0119\u015bciem, do kt\u00f3rych zosta\u0142 stworzony. Wybiera karykatur\u0119, namiastk\u0119, rezygnuj\u0105c z pe\u0142ni. Podobnie bywa z cz\u0142owiekiem. Co zrobi\u0107, aby tak si\u0119 nie sta\u0142o? Z pomoc\u0105 przychodzi nam psalm 137, bli\u017aniaczy wzgl\u0119dem 126. Psalmista wo\u0142a tam: \u201eJeruzalem, je\u015bli zapomn\u0119 o tobie, niech uschnie moja prawica<\/em>!\u201d (Ps 137, 5). Jest zatem taka rzeczywisto\u015b\u0107, o kt\u00f3rej zapomnie\u0107 nie mo\u017cna, aby nie zachowywa\u0107 si\u0119 jak Izraelici na pustyni. Pami\u0119ta\u0107 o tym, jak wygl\u0105da wolne i szcz\u0119\u015bliwe \u017cycie z Bogiem. W chwili takich pokus, o jakich m\u00f3wi psalm 73, wraca\u0107 my\u015bl\u0105 do szcz\u0119\u015bcia, kt\u00f3rego kosztowali\u015bmy, b\u0119d\u0105c z Bogiem. Izraelitom pogr\u0105\u017conym w niewoli babilo\u0144skiej by\u0142o \u0142atwiej ni\u017c wychodz\u0105cym z Egiptu. Oni znali ju\u017c smak \u015bwietno\u015bci Jeruzalem. Wiedzieli, co znaczy by\u0107 szcz\u0119\u015bliwymi w pokoju z Bogiem.<\/p>\n Tak\u0105 funkcj\u0119 w naszym \u017cyciu pe\u0142ni\u0105 wszelkie pocieszenia, kt\u00f3re nam daje B\u00f3g. Autorzy duchowi wiele pisali o tym, \u017ce zw\u0142aszcza po pierwszym nawr\u00f3ceniu, ale i kolejnych, B\u00f3g obdarza wieloma \u0142askami, rado\u015bci\u0105, duchowym pokojem, kt\u00f3rego nie da si\u0119 por\u00f3wna\u0107 z niczym innym. Rzeczywi\u015bcie odczuwaj\u0105c to, co nie jest \u017cadnym niezwyk\u0142ym do\u015bwiadczeniem, \u017cadnymi ekstazami, ale pocieszeniami typowymi na drodze pocz\u0105tkuj\u0105cych, chce si\u0119 powiedzie\u0107 s\u0142owa tego samego psalmu 73:\u00a0 \u201eKiedy jestem z Tob\u0105, nie cieszy mnie ziemia<\/em>\u201d (Ps 73, 25). B\u00f3g daje czasami takie do\u015bwiadczenia, do\u015b\u0107 cz\u0119sto na pocz\u0105tku rzeczywistego p\u00f3j\u015bcia za Nim. One niekiedy pchaj\u0105 nas do wielkich dzia\u0142a\u0144, do ewangelizacji itp. Rzeczywi\u015bcie, do\u015bwiadczaj\u0105c \u201es\u0142odyczy Pana\u201d (por. Ps 27, 4), zachwytu Bogiem niewys\u0142owionym (ineffabilis Deus<\/em>), przyjemo\u015bci zmys\u0142owe, staj\u0105 si\u0119 naprawd\u0119 b\u0142ahostkami. \u015aw. Pawe\u0142 powie, \u017ce wszystko uznaje za \u015bmieci, je\u015bli ma to por\u00f3wna\u0107 z poznaniem Chrystusa (por. Flp 3, 8). Ale nawet po takim do\u015bwiadczeniu, a wr\u0119cz kiedy\u015b na pewno, b\u0119d\u0105 pokusy (zw\u0142aszcza gdy mamy czas z mniejsz\u0105 ilo\u015bci\u0105 duchowych pociesze\u0144, \u017cyciowe trudno\u015bci, k\u0142opoty), aby wy\u017cej postawi\u0107 egipskie mi\u0119so, og\u00f3rki, melony, cebul\u0119 i czosnek nad \u201euczt\u0119 z t\u0142ustego mi\u0119sa, uczt\u0119 z wybornych win,\u00a0z najpo\u017cywniejszego mi\u0119sa, z najwyborniejszych win<\/em>\u201d (por. Iz 25, 6), kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g nam przygotowuje i daje kosztowa\u0107. Niech nas wtedy ratuje wspomnienie tej rado\u015bci, kt\u00f3ra jest w Bogu. W przeciwnym razie, stracimy t\u0119 rado\u015b\u0107, t\u0119 sprawiedliwo\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105, \u0142ask\u0119, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 Baruch, za cen\u0119 niepor\u00f3wnywalnie mniejszej rado\u015bci, po kt\u00f3rej b\u0119dziemy siedzie\u0107 i p\u0142aka\u0107, wspominaj\u0105c Syjon i \u017ca\u0142uj\u0105c w\u0142asnej g\u0142upoty (por. Ps 137, 1).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wpis z 09.12.2018 z poprzedniej domeny bloga. Komentarz do czyta\u0144 z tamtej niedzieli. Aktualny jednak zawsze ku refleksji. W pierwszym czytaniu z ksi\u0119gi proroka Barucha,…<\/p>\n